Overweging 

U kent ze misschien ook wel; mensen die tijdens hun vakantie het liefst met alleen een rugzakje erop uittrekken. ‘We zien wel waar we uitkomen’, hoor je ze zeggen. Ze nemen bijna niets mee, bespreken geen slaapplaatsen en weten vaak niet wat hun einddoel zal zijn, daarmee de thuisblijvers in een zekere spanning achterlatend. Ik zou het eerlijk gezegd niet kunnen. Maar ze zijn er: mensen die onherbergzame gebieden verkennen, weken in de woestijn dwalen, slapen onder de sterrenhemel en eten wat het land voortbrengt. Zij kennen de ervaring van echt op elkaar aangewezen zijn, van vindingrijk worden, omdat ze veel van het normale dagelijkse leven moeten missen. Ze merken dat ze zelfs in staat zijn zonder dat gewone van alledag te kunnen leven. Ze leven veel meer bij de dag en bij het uur, in het besef dat ieder moment weer een ander moment kan worden. Zo’n sfeer wordt nogal eens  weergegeven in avontuurlijke boeken, of tv programma’s met titels als Expeditie Robinson e.d.

Het geeft ook de sfeer weer van de roeping van de leerlingen. Jezus roept er tweeënzeventig bijeen en begint hen twee aan twee uit te zenden. Zij krijgen een opdracht mee en een minimum aan middelen om die opdracht uit te voeren. Zij kunnen zich geen luxe permitteren en komen niet om de schoonheid van het land te bewonderen. Zij gaan er op uit om mensen de vredesgroet te brengen, maar ook om hen tot bekering op te roepen en zieken te genezen. En Jezus waarschuwt hen dat ze niet overal met open armen ontvangen zullen worden als hij zegt: ‘Ik zend jullie als lammeren onder de wolven.’ Ga er maar aan staan. Want de meesten van hen waren geen wereldkenners, ze hadden geen reiservaringen, spraken hun talen niet en hadden wellicht niet allemaal de gave van het woord.

Toch krijgen zij de opdracht erop uit te trekken en te getuigen van hun geloof. Zij moeten daar vrij en ongebonden voor zijn, van niemand afhankelijk, behalve Degene die hen zendt, aan niets gehecht, slechts op elkaar aangewezen. Nu zou je kunnen zeggen dat de leerlingen van Jezus, in al hun eenvoud, toch al niet gehecht waren aan huis en haard, maar zo simpel ligt dat niet. De weinige zekerheid die zij in hun bestaan hadden opgebouwd, juist dat moesten ze opgeven voor een onzekere toekomst.

Waar wij wat onze vakantiebeleving betreft de vrije keuze hebben tussen bijvoorbeeld een hotel aan de kust of een hutje in de bergen, daar hebben wij wat onze christelijke opdracht betreft geen keuze. Want wat voor de leerlingen geldt, geldt zeker ook voor ons. Zo’n radicale vorm als waar zij voor kozen wordt niet per se van ons verwacht, omdat het voor ons onverantwoord zou zijn om zomaar ons huis voorgoed achter ons te sluiten en onze dierbaren in onzekerheid te laten.
Voor ons die volgeling van Jezus willen zijn, houdt dit stukje evangelie misschien meer een les in. Een les die wijlen Paus Benedictus zo kernachtig verwoorde in zijn encycliek uit 2009: ‘Caritas in Veritate, liefde in waarheid, maar die nog steeds heel actueel is als het gaat om onze roeping vandaag de dag. Onze nieuwe Paus Leo heeft er al een paar keer uit geciteerd in preken en catechesemomenten omdat ook hij deze encycliek, als onderdeel van de sociale leer van de kerk, hoog heeft. 
En verwijzend naar de zending van die eerste leerlingen wordt in deze encycliek verwoord dat God de schepper is van het menselijk leven, dat ieder leven heilig is, dat de aarde aan de mensen gegeven is om er voor te zorgen en dat God een plan heeft voor iedere mens. Misschien mag ik daarom uit deze encycliek, en naar aanleiding van het evangelie van vandaag, zomaar drie punten met u overwegen.

Liefde in waarheid is volgens Paus Benedictus altijd de voornaamste drijfveer geweest voor de werkelijke ontwikkeling van iedere mens en de hele mensheid. En daarom zal het dus in ons leven altijd om prioriteiten moeten gaan, om levenskeuzes. En gaat het dan om het nastreven van onze eigen doelen, of gaat het echt om onze naasten. En als het om onze naasten gaat, doen we dit dat dan om onszelf op de borst te kloppen, of is het echte dienstbaarheid aan die ander. En staat die dienstbaarheid dan in het kader van ‘voor wat hoort wat’, dus verwachten we ook iets terug, of is het concrete hulp ‘om niet.’ Wie deze soms niet gemakkelijke keuzes als gelovige wil maken, beslist niet enkel vanuit een persoonlijke voorkeur, maar voelt dat God uiteindelijk degene is die ons daartoe oproept. En omdat wij ons daarvan bewust willen zijn, komen wij in de kerk samen om te bidden om een geest van wijsheid en inzicht; dat wij als gelovige mensen dus mogen ontdekken wat God van ons verlangt; ook als dat ten koste kan gaan van wat wij misschien zelf wensen, of denken mee te kunnen scoren. 

Ten tweede: het feit dat die opdracht van God komt, betekent dat, hoe serieus we die opdracht ook nemen, het altijd een gedeelde opdracht is. We zijn met velen om aan die opdracht te werken. Daardoor weten we dat soms mislukken in die opdracht ook een onvermijdelijk deel is van ons leven. En daarom hebben we elkaar nodig om aan te vullen en waar nodig te corrigeren. Een beetje herder voor elkaar willen zijn. Door ons hiervan bewust te zijn, zijn we ook in staat eerbied en waardering te hebben voor de mens naast ons, wiens taak in het grote geheel minstens zo belangrijk is als het uwe en de mijne. En dat we dus met alle mensen van goede wil proberen ons best te doen. 
Wie leeft vanuit dit gelovig inzicht wordt mild. En milde mensen zijn een zegen voor onze omgeving. En ook daarvoor komen we samen; om te bidden dat wij mogen leven in een geest van mildheid en wederzijds respect. 

Ten derde: de opdracht waarmee wij als gelovigen in het leven staan en die dus van God zelf komt, is er één die uitgevoerd moet worden in een wereld die daar niet onmiddellijk een boodschap aan heeft. Dat kan ons denken en doen behoorlijk bepalen. Het materiële kan ons nog teveel binden, de politieke, maatschappelijke of culturele realiteit kan soms lastig zijn om mee te dealen, je medemens is niet altijd makkelijk om mee te leven en soms weten we ons domweg geen raad met onszelf. En toch is het in die volgehouden worsteling met deze werkelijkheid dat wij onze opdracht vervullen, en mogen worden wie we worden moeten.
En ook daarom zijn we samen, om te bidden om een geest van liefde, sterkte en volharing. 

Om vrij en ongebonden onze christelijke opdracht te kunnen vervullen, zal ieder van ons allereerst de stilte van z’n hart moeten zoeken om te kunnen bidden om inzicht en kracht, om mildheid en wederzijds respect, om liefde, sterkte en volharding. 
En dat hoeft dus niet zo radicaal als van de eerste leerlingen werd verwacht. Want weet u waar die stilte o.a. te vinden is? Juist op die plekken waar we ons tijdens de vakantieperiode zo vrij en ongebonden voelen. Dat zijn bij uitstek plekken waar je tot gebed en bezinning komt; de pelgrim die op bedevaart gaat, de vakantieganger die zon, zee of bergen opzoekt, de thuisblijver in de rust van z’n eigen omgeving. Je ziet de mensen en situaties om je heen misschien weer eens met andere ogen en je wordt er hopelijk ook zelf een ander mens door.

Caritas in Veritate: naastenliefde in waarheid. Om Paus Benedictus tot slot nog eens te citeren: ‘Door ons te voegen in Gods plannen vinden wij niet alleen ons geluk, maar ook onze waarheid.’ Iedere mens van goede wil ervaart die diepere roeping, om in waarheid te willen liefhebben. Echte waarheid is eerlijk en kan daardoor soms heftig zijn en confronterend. Maar echte waarheid kan dus niet zonder echte naastenliefde, anders wordt het ondragelijk. 

In waarheid liefhebben is de roeping die God in het hart van ieder van ons heeft neergelegd. Want alleen zo kunnen we net als die eerste leerlingen telkens weer proberen het goede doen en uiteindelijk vrede oogsten. 

In deze geest wens ik u van harte een mooie zomerperiode toe.

Met een hartelijke groet,
Pastoor-deken Eric Fennis   

Alpha cursus in Amsterdam…..

Vanuit de samenwerkende parochies, Nicolaas Kerk, de Papegaai, De Obrechtkerk en de Vredeskerk, wordt er van september tot december 2026 een Alpha cursus georganiseerd. 

Alpha cursus in het kort

• Op Alpha ontdek je de basis van het christelijke geloof op een laagdrempelige en gezellige manier. 
• Elke Alpha-bijeenkomst bestaat uit drie onderdelen: een maaltijd, inleiding en een gesprek in een kleine groep.
• Je ontmoet nieuwe mensen, met wie je echte eerlijke gesprekken aangaat. 
• Je kunt vragen stellen en samen naar antwoorden zoeken.

Heb je interesse?  

Ga dan naar de onderstaande website, daar vind je alle informatie over deze Alpha Cursus.
https://nicolaas-parochie.nl/nicolaas/u-wilt-graag/alpha/

Heeft u vragen over de parochie? Of wilt u een mis-intentie doorgeven?
Via deze link kunt u: mailen aan het secretariaat
De parochie-secretaris is Menno van Driel. Hij is op donderdagmiddag aanwezig in de pastorie van de kerk en telefonisch bereikbaar op: 0613933829


Samenstelling bestuur 
Samenwerkingsverband kerken Amsterdam Centrum Zuid, dat zijn de Co- Kathedrale Nicolaaskerk, de Papagaai, de Obrecht- en de Vredeskerk. Pastoor-deken Eric Fennis (voorzitter), Jeroen Dijkman (vice-voorzitter), Aileen de Witte (secretaris), Virginie Heukensfeldt Jansen (parochiesecretaris), Nik Kershaw (Engelstalige gemeenschap), Apollonia Kolkena (catechese), Her Grimbergen (fondsenwerving), Ronald Gouwerok (gebouwen), Onno Baneke (adviseur met mandaat).

Op de foto: Aileen de Witte (secretaris), Jeroen Dijkman (vice-voorzitter), Her Grimbergen (portefeuille fondsenwerving), Virginie Heukensfeldt Jansen (secretaris), pastoor-deken Eric Fennis (voorzitter), Ronald Gouwerok (portefeuille gebouwen), Zygmunt Mikulski, Nik Kershaw (Engelstalige gemeenschap), Apollonia Kolkena (portefeuille catechese), Onno Baneke (adviseur met mandaat), Pieter Klein Beernink (adviseur).

Rooms Katholieke Kerkdiensten in een andere taal in Amsterdam